- A pan Grzechotniku - zagadnął Samuel

„— A pan, Grzechotniku — zagadnął Samuel Heart. Dokąd pan zmierza
— Ja... jeżeli nie będziecie mieli nic przeciwko temu, chętnie przyłączę się do towarzystwa.
— Niech pan ciśnie swój tobół na wóz. Z tyłu jest nieco miejsca, można usiąść. Pan także do Czarnych Gór
Zaprzeczył
— Bajkowe złoto nic mnie nie obchodzi. Poluję, to mi wystarcza.
— Z wiosną skóry są kiepskie — zauważył Karol.
— Ja też nie zbieram obecnie futer, tylko grzechotniki.
Słuchacze roześmieli się sądząc, że to żart.
— Ależ tak — zapewnił — poluję na grzechotniki. Ich skóra jest mocna i trwała bez względu na porę roku. Trzeba umieć wyprawiać, nadaje się świetnie do wyrobu nieprzemakalnych czapek, pokrowców, a nawet obuwia.
— Ileż takich skór należy zebrać na najmniejszą nawet czapkę — zagadnął Karol nieufnie.
— Sporo, ale też grzechotników nie brakuje w tych stronach. Teraz już wiecie, skąd pochodzi moje przezwisko.
—Ruszamy! — ponaglił Samuel. Wskoczył na kozioł zajmując miejsce obok synowej i wnuka.
Carty siadł w tyle wozu, zwieszając nogi na zewnątrz. Dwaj jeźdźcy wierzchem wysunęli się ku przodowi i kawalkada ruszyła w ciszy poranka i lekkich podmuchach wiatru.
Z upływem godzin krajobraz się zmieniał, należałoby powiedzieć posępniał. Trawa rzedła, coraz częściej ukazywały się języki szarego piachu, a. w przerwach między nimi. rósł już tylko brążówoczarhy sędż . Pod koniec dnia trafili na małe jeziorko, raczej — wielką kałużę, pozostałość wiosennych roztopów.“(5)